Josephine Rozenberg

Ik ben Josephine Rozenberg en schrijf levensverhalen en ervaringsverhalen met mensen. Ik ben geboren in 1968 en heb 16 jaar als arts gewerkt, vooral in de jeugdgezondheidszorg als consultatiebureau-arts. Ik ben getrouwd en moeder van 4 kinderen.
In 2014 nam mijn leven een andere wending. Met een reorganisatie raakte ik mijn baan kwijt, wat ik op dat moment verschrikkelijk vond. Daar sta je dan opeens te kijken met je mooie opleiding. In de loop van het jaar werd het echter duidelijk dat er een nieuwe weg voor mij open lag. Ik heb altijd al iets gehad met verhalen en teksten die menselijke gevoelens en motieven helder weer konden geven. Shakespeare en Tolkien waren mijn jeugdhelden.

Op de radio hoorde ik een interview over levensverhalen schrijven. Dat sprak me meteen aan. Als arts had ik het altijd moeilijk gevonden gesprekken af te kappen om binnen de tijd te werken. Nu zou ik mogen luisteren, ”kom maar, vertel maar, ik wil nog meer weten…” Hoe mooi kon dat zijn? Na een geweldige schrijfcursus ging ik meteen aan de slag!
Het schrijven is een heerlijk creatief proces en het is waardevol om mensen middels het schrijven een stem te geven om hun verhaal te delen met de wereld.
Belangrijk vind ik dat een verhaal gemakkelijk te lezen is, openhartig en direct is en tegelijkertijd licht aanvoelt. Ik schrijf vanuit respect en begrip. Waar ik vooral op uit ben is om mensen in vergelijkbare situaties te inspireren, hoop en doorzicht te bieden. Als we onze levenslessen met elkaar delen kunnen we veel voor elkaar betekenen. En dat alles op een leuke manier die helemaal bij mij past!

Wim Derks

Allemaal komen we in situaties terecht waar we ons geen raad mee weten of waarvan we ons afvragen waar we het aan verdiend hebben. Wim heeft zich dit jarenlang afgevraagd. Uiteindelijk is hij tot de ontdekking gekomen dat alles een reden heeft en toeval niet bestaat.

Vertrouwend op een ingeving ging hij op reis naar een dorpje in Indonesië. Daar vond een aaneenschakeling van bijzondere ervaringen plaats, gevolgd door een ingeving om alles op te schrijven wat hij daar meegemaakt heeft.

Wim staat bijzonder positief in het leven, gunt dat iedereen en juist daarom is zijn verhaal interessant. Het laat zien hoe hij met allerlei situatie is omgegaan en zijn beschouwingen daarbij.

De kunst bestaat kort gezegd uit acceptatie van wat er gebeurt, zonder te oordelen, te ontkennen of te vluchten. Vertrouwen hebben dat nare dingen in het verleden gegaan zijn zoals ze hadden te gaan. Je kunt het zien als lessen of dat je er voor iemand te zijn had. Je bent sterk want je hebt het overleefd en je bent ervaringsdeskundige geworden, waardoor je veel voor anderen kunt betekenen.

Focus op het positieve, dat wat je aandacht geeft groeit ! Doe wat je te doen hebt en laat los wat je niet kunt. Je kunt niet in je eentje de hele wereld verbeteren. Dat kost bergen energie en brengt niemand iets. Als iedereen zijn eigen stukje goed doet komen we er vroeger of later wel.

Het is daarbij belangrijk om te zien dat iedereen even waardevol is en jijzelf dus ook. Doe vooral ook dingen die je leuk vindt, al is het maar 10 minuten per dag. Hoe kun je het anders volhouden om er voor anderen te zijn ? Bovendien, hoe geloofwaardig ben je anders in je verhaal dat mensen waardevol zijn?

Bovenaan staat om te doen wat goed voelt, dat is het meest betrouwbaar. Als je gevoel zegt dat je voor iemand iets te doen hebt, doe het dan ook maar, zonder iets terug te verwachten.

Het is belangrijk om op signalen te letten, dingen die op je pad komen, gesprekken met mensen, het brengt jou of de ander iets en vaak zelfs allebei.

Hoe Wim mensen met de handen kan helpen legt hij heel simpel uit. ‘Het mooie is’… aldus Wim …’iedereen kan dat, iedereen kan met de handen helpen’… Zelf heb ik het ook een aantal keren uitgeprobeerd met positieve resultaten.

Zijn boeken zijn zeer de moeite waard en ook als spreker of gesprekspartner kan Wim goed het ‘positiviteitsvirus’ verspreiden.

Voor mij betekende de ontmoeting met Wim een ommekeer in mijn leven. Menigeen heeft hij een handreiking gegeven waardoor mensen weer vertrouwen kregen en vanuit eigen kracht hun leven gingen vormgeven.

Zie ook het krantenartikel van Dagblad de Limburger

Belinda Alvarado